وشفّعني في نفسي » . « 1 » عثمان بن حنيف مىگويد : به خدا سوگند كه ما هنوز متفرق نشده بوديم و زمان زيادى نگذشته بود كه آن مرد بازگشت و گويا كه مشكلى نداشته است . حاكم گفته است كه اين حديث داراى اسناد صحيح است ، ولى مسلم و بخارى آن را نياورده‌اند . و اين‌گونه توسل اختصاص به زمان حيات حضرت نداشته و بعضى از صحابه آن را در زمان وفات حضرت نيز اعمال‌مىكردند ، چنان‌كه « طبرانى » اين‌حديث‌رانقل مىكند و قبل از آن قصه‌اى را با اين مضمون بيان مىدارد : مردى براى انجام كارى نزد « عثمان بن عفّان » آمد و شد مىكرد ، اما عثمان به او توجه نمىكرد و به برآوردن حاجتِ او اهميت نمىداد ، آن مرد عثمان بن حنيف را ديد و به او گله كرد ، عثمان به او گفت : به وضوخانه برو و وضو بگير و پس از آن به مسجد آمده دوركعت نماز بخوان و بگو : « اللّهم إنّي أسألك وأتوجّه إليك بنبيّنا محمد صلى الله عليه و آله نبيّ الرحمة ، يا محمد ، إني أتوجّه بك إلى ربّك فيقضي حاجتي »

--> ( 1 ) بحار الانوار ، ج 18 ، ص 13 ؛ به محلّ وضو برو ، وضو بساز و دو ركعت‌نماز بجاى آر و بگو : خدايا ! من از تو به‌واسطهء پيامبرت محمد صلى الله عليه و آله درخواست مىكنم و به تو روى مىآورم . اى محمد ! من به‌واسطهء تو به پروردگارت روىمىكنم تاگرفتارى را ازچشم من بر طرف سازد . خدايا ! او را در مورد من شفيع گردان و خودم را نيز شفيع خويش ساز .